Piero Lissoni, saf ve basit

Yıllar boyunca, Palazzo Bovara'daki Elle Decor yerleşimi, evi nasıl yaşadığımızı araştırdı. Bu tema bu yılki kurulumda nasıl yansıtılıyor?


Kendi yolculuk fikrimi, berraklık, saflık ve görsel rasyonellik hikayesini geri getirmek istedim. Algılama dünyasında her şeyi sakinleştirmeye, süslemeleri olabildiğince azaltmaya çalıştım. Dünyam olan şeyle — bazen sessizliklerden, bazen boşluklardan, bazen yokluklardan oluşan bir dünyayla — yaklaşmaya çalıştım.

Palazzo Bovara'daki kurulumunuzun arkasındaki konsept nedir?


Proje, Sensory Landscape olarak adlandırılıyor ve iki yönlü bir gerilimden kaynaklanıyor: beşten fazla olabilen duyuların bilgi araçları olduğu fikri ile yaşam deneyimini daha net, daha sade ve neredeyse radikal bir boyuta indirme arzusunun birleşimi. Palazzo Bovara'nın mimarisi ve süslemeleri kaldırılmıştır. Tasarım, bir dizi oda veya bir deneyim kataloğu yerine açık bir alışveriş olarak gelişir, telaşsız ve tavizsiz. Her mekan bir ifadedir: yemek yemektir, su sudur, kitaplar kitaptır, sanat sanattır. Hiçbir şey aracılı değil, hiçbir şey daha kabul edilebilir olması için "süslenmiş" değil. Her şey tam olarak olduğu gibidir.

Mutfak için konsept nedir?


Mutfak her zaman çok teknik bir alan, malzemeleri yiyeceğe dönüştüren bir laboratuvar olarak görmüşümdür. Bu nedenle Palazzo Bovara'daki mutfağın bir laboratuvar olması gerekiyordu — doğal olarak ev ortamının sıcaklığına sahip bir laboratuvar, ancak yine de bir laboratuvar. V-ZUG cihazları mutfaktaki ana unsurlardan biridir. Bu ürünler sadece makineler değil, soğutma, pişirme ve diğer birçok unsur aracılığıyla malzemeleri yiyeceğe dönüştüren teknolojik varlıklardır. Büyük bir adada çalıştım — ada benim için birincil bir fikir, pek çok yemek konsepti arasında bir mimari: mutfaktaki kaosun ortasında, sizi mimari açıdan durduruyor. Şef, ada etrafında çalışıyor, bu benim bir mimar olarak jestimdir.

Ya restoran?


Restoran, yeme ritüelini sergiler ve genişletir. Yemek için bir sahne olsun istedim — biraz da ham, hatta. Dekorasyonu reddeden bir restoran: cam masalar, çok soğuk neon ışıklar, yansıtıcı duvarlar, cam kafes şeklinde bir Porro parçası, tamamen camla dolu. Yemek etrafındaki klasik, nazik süsleme fikrinden uzaklaşmak istedim. Burada, yemekler konuşur ve aynalar bunu güçlendirir. Everything becomes infinite, forcing you to confront food in an almost monastic way.

V-ZUG cihazlarını iki alana nasıl entegre ettiniz? 


Aslında cihazları entegre etmedim — onlar başroldeler. Örneğin, iki odadan birinde ışıklı bir duvarın içine monte edilirler. Onlar birer tablo gibi, teknolojik sanat eserleri. Onları bu şekilde ele aldım çünkü tasarımlarının güzelliği, yüksek teknoloji kaliteleri ve makineler olarak mükemmellikleri beni etkiledi. Taklit veya yapmacıklığa hiç ihtiyacım yoktu.

Kariyeriniz boyunca birçok Tasarım Haftasına tanıklık ettiniz ve katıldınız. Bu etkinlik zamanla nasıl değişti? Bugün neyi temsil ediyor?


Gelişti, daha fazla cesaret kazandı, daha az saf. Doğal olarak her açıdan daha büyük bir çaba vardır — kalite, sunum seviyesi ve gösterilenlerin sıradanlaştırılmasından kaçınma konusunda. Ve ardından, dünyaya hitap eden bir dil geliştirdiği açıkça görülüyor. İşte gerçek farkı gördüğüm yer burası...

Stüdyonuz bu yıl 40 yaşına giriyor. Bu yıldönümü sizin için ne ifade ediyor?


Başladığımda, ben, ortağım Nicoletta Canesi ve bir mutfak masası vardı. Bugün kendimi aşağı yukarı aynı durumda buluyorum — sadece birkaç tane daha mutfak masasıyla.